Zaten öyle değil midir? Elimizde, günlük hayatımızı engelleyen, bir kesik olsa dahi sorgulamaya başlıyoruz. Belki elinde kesik olmayan insanlar dikkatimizi çekiyor.

Farkına varıyoruz kaybettiğimiz o dokunun, zorlandıkça, kaybolunca değerini anlıyoruz.

“E klişe bu.” 

Tabii öyle ama basit bir doğru işte ne yapabiliriz ki?

Yaşamak hem daha anlamlı gelirken bir yandan da hayatla ilgili sorun çıkaran detayların aslında pek anlamsız olduğunu görüyoruz.

Bu farkına varma ve sorgulama dönemlerinde “Amaaan” diyesi geliyor insanın. Ve diyor da.

"Amaaan, boşver."

Dene bak. Bunu içinden gelerek dersen bütün sorunların çözülüveriyor sanki. Koy gitsin.